Brunary to niewielka miejscowość w południowej Polsce (województwo małopolskie), położona w Beskidzie Niskim nad rzeką nad Białą (prawobrzeżny dopływ Dunajca). Jednym z ciekawszych zabytków jest tu usytuowana na terenie wioski okazała Cerkiew św. Michała Archanioła. Zaliczana jest do cerkwi typu zachodnio-łemkowskiego. Jej początki sięgają początku XVII wieku, kiedy to powstała tu parafia unicka i wybudowano pierwszą świątynię. Kolejną wzniesiono w 1653 roku, a obecna cerkiew łemkowska pochodzi z XVIII stulecia. Wiek później została ona częściowo przebudowana i powiększona. Dawne prezbiterium połączono z nawą, dostawiając nowe, trójbocznie zamknięte, zaś całość pokryto nowym dachem. W rękach grekokatolików cerkiew pozostawała do do 1947 roku, kiedy w ramach akcji 'Wisła" wysiedlono miejscową ludność na północne i zachodnie tereny Polski. W 1951 roku świątynię przejęła w użytkowanie rzymskokatolicka parafia Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej w Brunarach. We wnętrzu świątyni uwagę przykuwa okazały barokowy XVIII-wieczny ikonostas z amboną oraz kryształowy żyrandol. Bardzo dobrze zachowała się także pokrywająca część stropu i ścian błękitna polichromia. W 2015 roku Cerkiew św. Michała Archanioła w Brunarach wraz z innymi drewnianymi cerkwiami w Polsce i na Ukrainie została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Obecnie świątynia pełni rolę kościoła parafialnego parafii Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej należącej do dekanatu Ropa diecezji tarnowskiej. Cerkiew można zwiedzać od środy do niedzieli.