Fort-la-Latte

Francja
Kraj: Francja
Kontynent: Europa
Kategoria: Bunkry, Twierdze
Region: Bretania
Strona Internetowa: www.castlelalatte.com
GPS: N: 48°40'5.99", W: 2°17'4.99"
Fort-la-Latte
Fort-la-Latte - panorama
Fort la Latte (nazywany dawnej Roche-Goyon) to okazała twierdza w północnej Francji, położona na malowniczym skalistym cyplu w północno-wschodniej Bretanii w pobliżu przylądka Cap Fréhel. Pierwotna warownia wzniesiona została tu już w XIV wieku, a jej głównym zadaniem miała być ochrona wybrzeża Bretanii przed atakami piratów oraz kontrola przebiegającego tedy ważnego morskiego szlaku handlowego łączącego Saint-Malo z Wyspami Normandzkimi. Niespełna dwa stulecia później forteca została dotkliwie zniszczona w czasie wojen religijnych. For odbudowany został w XVIII wieku w czasach panowania Ludwika XIV, a swój obecny kształt uzyskał w czasie ostatniej większej przebudowy jaka przeprowadzona została wiek później. Obecnie Fort la Latte stanowi jedną z ciekawszych atrakcji turystycznych regionu. W jego sąsiedztwie znajduje się osnuty wieloma legendami menhir zwany Palcem Gargantua (postać z powieści Françoisa Rabelaisego - Gargantua i Pantagruel). Twierdza była także bardzo często wykorzystywana jako plan filmowy. Kręcono tu sceny do takich filmów jak m.in. Trzej Muszkieterowie (1948) czy Wikingowie (1958) z Kirkiem Douglasem w roli głównej.

Cap Fréhel
Odwiedzając fort warto także wybrać się do znajdującego się w pobliżu niezwykle malowniczego przylądka Cap Fréhel. Od twierdzy prowadzi do niego piękna widokowo ścieżka (ponad urwiskami i klifami), której pokonanie zajmuje około półtorej godziny. Na samym przylądku znajduje się wybudowana w 1950 roku latarnia morska.
Zabytki i atrakcje w pobliżu (do 50 km)
Czy wiesz że?
Obecnie jednym z największych rarytasów oraz składników wyrafinowanych dań kuchni francuskiej jest ślimak winniczek (Helix pomatia). Warto jednak wiedzieć, że jeszcze sto lat temu stanowił on stały element diety głównie ludzi najuboższych. Ich mięso jest chude, ale bogate w białko, magnez, wapń czy jod. We Francji ślimaki jada się przez cały rok, ale najsmaczniejsze są wiosną, gdy zawierają najmniej soli wapiennych, nadających niepożądany "smak jesieni".
Reklama
Polub nas