Selinunte

Włochy
Kraj: Włochy
Kontynent: Europa
Kategoria: Stanowiska archeologiczne
Region: Sycylia
GPS: N: 37°34'60.00", E: 12°49'0.00"
Selinunte - panorama
Selinunte to stanowisko archeologiczne we Włoszech, położone w południowo-zachodniej części Sycylii. W starożytności znajdowała się tu grecka kolonia Selinus założona w VII wieku p.n.e. przez kolonistów z Megara Hyblaea (Hyblaja). Osada bardzo szybko stała się dobrze prosperującym i kwitnącym miastem handlowym oraz ważnym ośrodkiem kulturalnym regionu. W 409 roku p.n.e. miasto zostało zniszczone i splądrowane przez Kartagińczyków. Dźwigający się mozolnie i powoli ze zgliszczy Selinus ponownie został najechany przez Kartagińczyków około 250 roku p.n.e. Najazd ten przypieczętował ostateczny upadek miasta. Obecnie o dawnej świetności osady świadczą odkryte podczas prac archeologicznych pochodzące z przełomu VI-V wieku p.n.e. liczne świątynie doryckie oraz pozostałości potężnych murów, które niegdyś otaczały miasto. Najważniejszym miejscem starożytnego Selinuntu był usytuowany na stromym urwisku pomiędzy rzekami Akropol. W czasach swojej świetności był to skupiony wokół dwóch ulic i czterech świątyń główny ośrodek życia publicznego. Świątynie Akropolu zostały przez archeologów oznaczone literami A, D, C i O. Całość, zaś otoczona była zbudowanym z potężnych bloków kamiennych trzymetrowym murem. W pobliżu Akropolu znajduje się tzw. Wschodnie Wzgórze na którym podziwiać możemy ruiny trzech kolejnych świątyń (E, F, G). W starożytności obszar ten także był otoczony murem. Największą świątynią Selinuntu wzniesiona pomiędzy 510 a 4750 rokiem p.n.e. świątynia G. Przypuszcza się, że powstała ona ku czci greckiego Boga Apollina. Prace wykopaliska w Selinuncie prowadzone są regularnie od XIX wieku. Część świątyń została pieczołowicie zrekonstruowana w latach sześćdziesiątych XX wieku.

Selinus - Plan

Zabytki i atrakcje w pobliżu (do 50 km)
Czy wiesz że?
Język włoski to nie tylko słowa, ale także i kilkaset gestów. Żywa gestykulacja stanowi potężne narzędzie w zakresie porozumiewania się między ludźmi. We Włoszech język ciała jest tak samo ważny jak komunikacja werbalna. Stanowi on niezastąpioną pomoc w przekazywaniu podczas rozmowy emocji. Odwiedzając półwysep Apeniński nie należy więc ekspresyjnej gestykulacji czy mimiki twarzy miejscowej ludności traktować jako zwykłego wymachiwania rękami czy grymaszenia. Przykładem najczęściej spotykanego gestu jest zetknięcie kciuka z palcem wskazującym, oznaczające pełne zadowolenie.
Reklama
Polub nas