Opactwo w Cluny (Abbaye de Cluny)

Francja
Kraj: Francja
Kontynent: Europa
Kategoria: Obiekty sakralne
Region: Burgundia-Franche-Comté
Miejscowość: Cluny
GPS: N: 46°26'4.52", E: 4°39'34.20"
Opactwo w Cluny
Opactwo w Cluny - panorama
Cluny to niewielka miejscowość w środkowo-wschodniej Francji, położona w dolinie rzeki Grosne. Tym co przyciąga tu każdego roku tysiące turystów i pielgrzymów z całej Europy są pozostałości romańskiego opactwa benedyktynów. Świątynia ta założona została na początku X wieku z inicjatywy ówczesnego księcia Akwitanii - Wilhelma Pobożnego. W swym założeniu świątynia miała stanowić kolebkę reform, a także nieść wsparcie dla idei wypraw krzyżowych i hiszpańskiej rekonkwisty. Wilhelm nadał klasztorowi przywilej uwalniający benedyktynów od wszystkich przyszłych zobowiązań wobec władcy i jego rodziny innych niż modlitwa. Opactwo zostało podporządkowane bezpośrednio papieżowi. Bardzo szybko Cluny stworzyło dużą kongregację, w której administratorzy podległych klasztorów służyli jako zastępcy opata Cluny i byli przed nim odpowiedzialni. Przeorowie, jak ich nazywano, byli mianowani przez opata i spotykali się w Cluny raz do roku. W czasie spotkań omawianie były sprawy głównie administracyjne, a także składane były sprawozdania. Okres największej świetności opactwa przypadł na początek XII wieku, kiedy to podlegało mu blisko 1000 klasztorów rozsianych daleko poza granicami Burgundii. W całej kongregacji kluniackiej żyło zaś, około 20 tysięcy mnichów. W owym czasie Cluny pozostawało jednym z największych kompleksów klasztornych w zachodniej części Europy. Opactwo stanowiło na tyle ważny ośrodek religijny, że jego opaci byli przez władców ówczesnej Europy proszeni o porady nawet w sprawach świeckich. Kres świetności klasztoru rozpoczął się w drugiej połowie XII wieku wraz z rozpowszechnianiem się nowych zgromadzeń zakonnych (cystersów czy kanoników regularnych). Zarzucały one benedyktynom odejście od ścieżki odnowy religijnej i chełpienie się potęgą oraz zgromadzonym bogactwem. W połowie XIV wieku opaci przenieśli się z Cluny do Paryża, a wiek później opactwo zostało splądrowane przez hugenotów (nazwa francuskich ewangelików reformowanych). Całości zniszczenia dopełniła rewolucja francuska (1790) w czasie której zniszczona została większość zabudowy klasztoru. Zniszczone budynki przejęte zostały przez firmę budowlaną, która w celu pozyskania budulca zdecydowała się na ich rozbiórkę. Z tego niegdyś imponującego założenia do czasów obecnych zachował się jedynie fragment południowego ramienia jednego z transeptów z oktagonalną wieżą oraz cześć zabudowań klasztornych. Miejsce w którym znajdował się kościół, po dziś dzień wywołuje na większości zwiedzających spore wrażenie. Była to bowiem pięcionawowa bazylika z dwoma transeptami o długości 177 metrów. Od zachodu zaś, budowlę poprzedzał pięcioprzęsłowy narteks (kryty przedsionek przy frontowej ścianie kościoła), a całość zwieńczona była pięcioma wieżami. Szacuje się, że w świątyni pomieścić się mogło nawet 10 tysięcy osób. W skład całego założenia wchodził także, zachowany do dziś pałac Jana Burbońskiego. Obecnie w jego wnętrzach funkcjonuje muzeum w którym zgromadzone zostały liczne pozostałości i pamiątki po dawnym klasztorze.

Opactwo w Cluny - Plan

Ciekawostki
- Z Cluny pochodził papież Urban II (1035-1099).
Zabytki i atrakcje w pobliżu (do 50 km)
Czy wiesz że?
Obecnie jednym z największych rarytasów oraz składników wyrafinowanych dań kuchni francuskiej jest ślimak winniczek (Helix pomatia). Warto jednak wiedzieć, że jeszcze sto lat temu stanowił on stały element diety głównie ludzi najuboższych. Ich mięso jest chude, ale bogate w białko, magnez, wapń czy jod. We Francji ślimaki jada się przez cały rok, ale najsmaczniejsze są wiosną, gdy zawierają najmniej soli wapiennych, nadających niepożądany "smak jesieni".
Reklama
Polub nas